Garden at Dusk ( 100 x 80 cm )

LOU BIELEN

BIJNA

Niets  is ooit definitief.
Bijna maakt deel uit van het proces van ontstaan en verdwijnen: iets is er nog net niet of net niet meer. Focussen op dat moment doet mij vertragen.   Het beeld is op weg, wijkt af, stopt en wordt hervat; het werkproces is repetitief en aftastend. Bijna is nooit voorbij.

ENGNL

ATELIER

Grezstraat 24 – 3054 Vaalbeek (Oud-Heverlee)

Prosperdreef 9 – 3054  Vaalbeek (Oud-Heverlee)

RESUME

Vakoverschrijdend atelier in SLAC o.l.v. Marc Horemans

Hogere graad en specialisatie schilderkunst  in SLAC o.l.v. Hilde Overbergh, Wannes Lecompte , Harlinde De Mol en Quinten Ingelaere.

We leven in een gemediatiseerde wereld en we worden elke dag gebombardeerd met beelden, stilstaande en bewegende beelden, foto’s en films. Die beelden informeren ons zogezegd over wat er in de wereld gaande is, maar vaak zijn ze niet meer dan betekenisloze shots. Andere beelden, foto’s en films, leggen ons met zachte dwang een gebod op: consumeer, mannen weten waarom, beleg, ook al weet je niet waarom, word schandalig rijk, weet iemand waarom. Zelden vragen we ons bij die beelden af wat ze echt tonen, wat we eigenlijk zien. Die beelden uit de media roepen die vragen ook niet op; integendeel, ze verwijzen ons door, ze worden als beeld zelf geconsumeerd.

Een reflectie op het zien wordt wel op gang gebracht door de schilderijen van Lou Bielen. Die lenen zich niet tot consumptie, ze bieden weerstand en vestigen de aandacht op zich: voor zover ze een afbeelding zijn van de werkelijkheid, vestigen ze de aandacht niet op de werkelijkheid, maar op het afbeelden zelf. Wat zien we? Prachtige kleuren, een overweldigende en tegelijk innemende kleurenpracht. Lou Bielen heeft lang en aandachtig gekeken naar de schilderijen van hedendaagse grootmeesters, bij wie kleuren primeren: Mark Rothko, Gerhard Richter, Adrian Ghenie, en ze heeft de vaardigheid ontwikkeld om kleuren een warme gloed te geven. Zelfs de zogenaamd koele kleuren, grijsblauw, zilverwit, lichtgroen, worden in haar schilderijen aangestoken door de warme gloed van het rood, het ros, het kastanjebruin.

De kleurenpracht resteert en insisteert; ze komt in de plaats van het afgebeelde. Want terwijl enkele schilderijen duidelijk figuratief zijn in de uitbeelding van dansers of van een interieur, staan we meestal oog in oog met een defiguratie: we vermoeden dat iets afgebeeld wordt – een bos bij nacht? of een strand met zonnekloppers? – maar wat we zien, is dat het afgebeelde uitgeveegd wordt en de plaats ruimt voor het subtiele en innige geweld van kleuren.

De wisselwerking tussen de kleuren, het gesprek dat de kleuren met elkaar aangaan, geeft een merkwaardige dynamiek aan de schilderijen van Lou Bielen. Die dynamiek manifesteert zich niet alleen in de beweging die de schilderijen uitbeelden, zoals de dans op ‘Sentenced to move by the blues’, of de ontploffing op ‘Message’. Die dynamiek manifesteert zich ook in de manier waarop het afgebeelde de kijker het schilderij in lokt, zoals op ‘Meeting after all’, of – precies andersom – in de manier waarop het afgebeelde uit het schilderij valt en de kijker tegemoet komt, zoals op ‘Night’. Meer dan afbeeldingen van de werkelijkheid zijn de schilderijen van Lou Bielen dan ook sfeerscheppingen die in één en dezelfde beweging tegelijk de kijker tegemoet komen en dus op afstand houden en de kijker uitnodigen en dus opslokken. Deze dubbelzinnigheid wordt treffend uitgebeeld door het dansende koppel waarvan de fysieke nabijheid tegelijk intiem en bedreigend is. ‘Sentenced to move by the blues’ luidt de meerduidige titel: de dansers zijn gevonnist, ‘sentenced’, ze zijn veroordeeld om zich te bewegen op het ritme van de blues, geen opgewekte noten, maar eerder sombere, melancholische muziek.

De uitgebeelde beweging zoekt geen rustpunt, ze is niet middelpuntzoekend, maar middelpuntvliedend of centrifugaal. De hedendaagse fysica zou het over ‘entropie’ hebben, de communicatiewetenschappen over ‘disseminatie’. ‘Message’ brengt in beeld wat in het communiceren gebeurt: niet de eenduidige overdracht van zender naar ontvanger, maar een verstrooiing en woekering, een uitzaaiing of disseminatie. Zoals de wind de zaadjes van een paardenbloem op een oncontroleerbaar wanordelijke manier verspreidt of ‘dissemineert’, zo verspreiden zich woorden of beelden. Ze worden uitgezaaid en komen terecht op onbestemde plaatsen, ze hebben geen vaste bestemmeling, ze dwalen, woekeren en spoken.

Vier schilderijen horen samen onder de titel ‘Waiting to spread’. Ze zijn aan het wachten, ze wachten op een gebeurtenis. Op een kijker. Misschien wachten ze op jou, misschien voel jij je aangesproken, misschien ben jij de bestemmeling bij wie hun verspreiding begint.

Dit is een uitnodiging: ga, kijk, spreek en bewonder!

Dirk De Schutter

21 november 2015